Nananananana…

21 mei 2012. Niki de Saint Phalle (1930-2002) werd wereldberoemd met haar expressieve in felle kleuren beschilderde manshoge vrouwenbeelden in polyester de zgn. Nana’s. Haar kunst was een reactie op de door mannen beheerste wereld en veroorzaakten (heel goed) veel ophef. In 1965 ontdekte ze Nana in een roman van de Franse schrijver Emile Zola. In deze roman verdient de mooie Nana haar geld als prostituee en zangeres in Parijs.

Ze kan niet zingen en ook niet toneelspelen, maar elke voorstelling van haar in een klein, obscuur theater is altijd uitverkocht. De macht die ze over mannen heeft, weet ze genadeloos uit te buiten. Deze femme fatale heeft klanten tot in de hoogste kringen, en ieder van hen die op haar verliefd wordt, is verloren. Ze haat de hogere kringen, maar wil er tegelijkertijd bij horen om zich te wreken op het milieu waarin ze jarenlang heeft moeten verkeren. De organische Nana’s van Niki zijn altijd stevig en stralen een enorme kracht uit. Op deze manier kwam Niki op voor het recht van de vrouw.

Afgelopen zaterdag waren de Nana’s van Niki de Saint Phalle inspiratiebron voor een vriendinnenfeestje in de Aardewerkplaats. Met zelfgemaakte eitempera zijn de vriendinnen aan de slag gegaan om hun eigen Nana te creëren. Het was een heerlijk vrolijke vrouwelijke vriendinnenmiddag en de Nana’s werkten daar zeker aan mee. Wat is het bevrijdend om je niet druk te hoeven maken om anatomie en kleurenleer maar vanuit je eigen kleurkrachtige scheppende bron te schilderen. En dan is het resultaat ook nog zo leuk!