Blog van Nella

EXPOSITIE: Ik sta voor de deur en klop aan…

 

15 april 2013

Ken je dat gevoel, je staat voor de deur en klopt (of belt) aan en héél even voel je zo’n vleug van spanning voordat de deur ook werkelijk opengaat (of dicht blijft). Enkele jaren was ik collectant voor Amnesty International en trok er eens per jaar gewapend met collectebus en frisse tegenzin op uit. Al draag ik de organisatie een warm hart toe, collecteren vind ik echt vreselijk. Maar goed, ik had ja gezegd en vond dat ik er dan ook maar het beste van moest maken. Deze missie voltrok zich onder het avondeten want dan had ik de meeste kans op potentiële gulle gevers. Incalculerend dat de meeste mensen niet erg blij zouden zijn met mijn onverwachte komst – want je zult maar net de aardappelen aan het afgieten zijn of een onwillige peuter spinazie uit een potje laten happen – zette ik mijn vriendelijkste gezicht op, zocht naar de juiste afstand tussen de mogelijk donateur en mij en hoopte dat de deur open zou gaan.


Dát moment tussen aankloppen en opengaan…kun je dat schilderen? En dan hoeft het niet over een letterlijke deur te gaan zoals bij het collecteren.


Op 15 juni om 14.30 uur is in het witte kerkje www.wittekerkjeterheijden.nl de opening van de expositie: Ik sta voor de deur en klop aan met werk van cursisten die de afgelopen weken met veel plezier aan dit thema hebben gewerkt (en natuurlijk op zijn tijd ook geworsteld).


Wees welkom want het zijn prachtige schilderijen geworden met dit thema als uitgangspunt!

 

In de materie

31 januari 2013

Héérlijk, vorige week zijn we met z’n allen in de materie gedoken kompleet  met verf, lijm en kwast. Aan de slag met ‘waardevol’ restmateriaal (zoals ze dat op de kleuterschool zo mooi noemen). Het is de kunst om geen ‘moederdagkunst’ te fabriceren maar iets van een andere orde en dat is behoorlijk lastig. We zijn begonnen met een kranten-verscheur-warming-up. Tussen scheuren en scheuren ligt een wereld van verschil. Je kunt je lekker uitleven en lukraak scheuren, fijn om zo af een toe eens te doen. Dan kun je zonder plan, zonder doel maar wel met aandacht scheuren. De aandacht komt dan niet vanuit het denken maar is gericht op het doen, je volgt  als het ware met verbazing je handen. En je kunt ‘iets’ uitscheuren, wat je hebt bedacht. Al deze scheur uitgangspunten zijn bruikbaar bij het schilderen. De ene keer geniet je van ‘het zomaar wat doen’. Een andere keer ga je heel goed kijken en zet je de kwast juist niet zomaar ergens neer. De afwisseling geeft volgens mij grote kans op een boeiend en doorleefd werk. Elk mens zal ongetwijfeld een voorkeur voor het een of het ander hebben en dan is het een uitdaging ook die andere wat minder vanzelfsprekende mogelijkheid te gebruiken. Antoni Tapies – een Spaanse kunstenaar die veel met materie werkte zei eens:  ‘Als ik maar ver genoeg doorga en het echt niet meer weet dan gebeurd het’. Als Tapies aan het werk is, is het alsof je een ambachtsman bezig ziet. Tapies gebruikt allerlei materialen zoals: kalk, gips, marmerpoeder, hout, textiel etc. Het doel is: er is geen doel. Maar wat stuurt je dan wel? Daar ligt bij deze schildercursus de uitdaging.

Iconen bijna klaar

13 november 2012

Deze week start de nieuwe cursus: In de verfsporen van je favoriete kunstenaar. We zijn nog niet allemaal klaar met het ‘schrijven’ onze icoon maar we hebben besloten dat we daar geen probleem van maken  want…iconen hebben de tijd dus wij ook. Dat wil zeggen dat we zowel met het nieuwe thema starten als ook rustig de tijd nemen om de icoon af te maken.

Op de foto hiernaast zijn de iconen te zien op het moment dat we het inkarnaat – het gezicht- (het moeilijkste onderdeel van de icoon) nog moesten oplichten. We hebben met ei-tempera op paneel geschilderd. Naast iconen van ‘de moeder Gods’, engelen, Christus, Fransiscus van Assisi, en Maria Magdalena is er ook een icoon van Rhiannon- (een Keltische Godin), een Christus icoon van hout, klei en plexiglas en een icoon van Herman Brood.

Open Atelierdagen 2012

8 oktober 2012

Omlijst door het licht van de warme najaarszon vulden de schilderijen en kleurrijke vazen van mijn zusje Annemarie en haar dochter Anouk het afgelopen weekend de Aardewerkplaats. En steeds was het een komen en gaan van aandachtige bezoekers. Anouk had o.a drie prachtige schilderijen op organische planken van  larikshout geschilderd en Annemarie had kringloopvazen een nieuw leven ingeblazen door ze met pigmenten in warme was te beschilderen.

Cursus buikdansen in de Aardewerkplaats

6 september 2012. Na een enerverende ervaring deze zomer wil ik u wijzen op een nieuwe cursus in onze Aardewerkplaats.

Dansen! Het voelt goed en het is goed.

Een cursus voor iedereen die van dans en beweging houdt.
Door lichaamsvriendelijke, mysterieuze dansbewegingen leer je het eigen lichaam beter kennen en soepeler maken. Dit alles onder deskundige leiding van Nadiya.

Nadiya is een artieste van Nederlands-Turkse afkomst met intensieve training in Oriëntaalse- en andere dansvormen. Als docente draagt zij met veel passie de buikdans uit als een kunstvorm.
Wilt u meer over haar weten zie: www.nadiya.nl

Wilt u meer informatie over de cursus? Klik dan op de folder Cursus buikdansen in de Aardewerkpklaats

Waarom een icoon schrijven?

14 augustus 2012. Het ‘schrijven’ van een icoon (zo heet het officieel)  is een ambachtelijke, kunstzinnige en spirituele bezigheid. Het zijn afbeeldingen die al honderden jaren bestaan, want traditioneel is een icoon altijd een kopie van een andere icoon. Het brengt ons in contact met oerbeelden, beelden die we allemaal in ons hebben.

Het woord ‘icoon’ komt van het Griekse eikon, dat ‘afbeelding’ betekent, maar in ruimere zin betekent het ook ‘gelijk zijn’. Hieruit kunnen we opmaken dat een icoon niet zomaar een afbeelding is maar een heilige afbeelding, een zichtbare schakel naar de onzichtbare wereld. In de oosterse Kerken zijn iconen nog steeds een geïntegreerd onderdeel van het dagelijks leven. Niet elke religieuze afbeelding is een icoon. Het verschil zit hem hierin dat iconen op geen enkele wijze naturalistisch zijn. Iconen hebben een geheel eigen vormentaal en eigen wetten van ruimte en perspectief.

Eigenlijk is een icoon een mystieke voorstelling die ons uitnodigt met het beeld te communiceren. Iemand noemde iconen ‘Bijbelse vertelling in vorm, kleur en schoonheid.’ Er kunnen allerlei redenen zijn om met een icoon te beginnen maar het allermooiste is misschien wel dat de taal van iconen universeel en tijdloos is. Ik verheug me erop om 19, 20 en 21 september te starten met de schildercursus ‘Iconen nemen de tijd…u ook?’

Wilt u meer informatie? Klik dan op de folder Cursus_Icoonschilderen

Verven en schilderen

18 juni. Ik ben ons huis aan het schilderen. Nee ik bedoel niet dat ik ons huis aan het schilderen ben maar dat ik de raamkozijnen en de deurstijlen van het huis aan het schilderen ben. Aan de buitenkant wel te verstaan. Het is nu half tien ‘s avonds, en tot een kwartier geleden kon ik aan de westzijde van ons huis in de vriendelijke warmte van de avondzon staan schilderen. Het huis krijgt na al die jaren een facelift, het ernstige donkergroen maakt plaats voor warm steenrood.

Ons huis heeft na de 2e wereldoorlog een nieuwe jas gekregen nadat het ernstig beschadigd was door afwijkende bommen die bedoeld waren om de Moerdijkbruggen op te blazen. Tegen de beschadigde 18e eeuwse ijselstenen muur kwam een 2e muur van rode baksteen. De ramen met kleine ruitjes en luiken maakten plaats voor glas-in-loodramen. Al schilderend (of vervend) denk ik aan mijn eerste schildergrillen toen ik als 12 jarige toestemming van mijn ouders had om mijn hele slaapkamer antraciet met oranje te schilderen. Enkele jaren later opperde ik het idee om de – in mijn ogen – saaie bakstenen buitenmuur van ons huis wit te schilderen en de raamkozijnen donkerbruin. Dat vonden mijn ouders een uitstekend idee dus ik ben toen een hele zomer met witte en bruine verf in de weer geweest.

Ik had altijd een klein transistor radiootje bij me waaruit toen voortdurend ‘t is weer voorbij die mooie zomer en Angie van de Rolling Stones knetterde. Ja die goeie ouwe tijd. Laatst heb ik een kijkje in mijn geboortehuis kunnen nemen. De laatste bewoners hebben het huis jaren geleden in desolate staat onbewoond achtergelaten. Ik was er nooit meer geweest maar had nu de kans. Als de prins in het sprookje van Doornroosje baande ik me een weg door het naar binnen groeiende klimop en ander groen richting mijn oude slaapkamer. En het was toch heel gek maar ook heel mooi om na ruim 30 jaar mijn oude nachtverblijf nog steeds in de kleuren aan te treffen die ik er indertijd aan had gegeven.

Opening expositie

4 juni. Het is een schone dag geweest! En dan heb ik het over afgelopen zaterdag 2 juni, de opening van de zomerexpositie ONDERWEG met schilderijen van cursisten. De wapperende vlag op de kerktoren en de beschilderde kartonnen voeten bij de hoofdingang begeleidden zo’n honderdtwintig belangstellenden vanaf 14.00 uur de Protestantse kerk van Lage Zwaluwe binnen. Daar werden de gasten feestelijk onthaald met koffie/thee, en door exposanten zeer smakelijk zelfgebakken taarten. Want wie met passie het penseel hanteert verstaat ook de kunst van het culinaire. Een zelfgebakken appeltaart met noten, kaneelappeltjes en krokant besuikerde vlechtreepjes, of een schilderij waar je door geraakt wordt…uiteindelijk heeft het allemaal met emotie te maken. Zonder emotie geen leven en leven is een kunst, kijk daar zijn we weer. En daar hadden we de afgelopen zaterdag geen gebrek aan want behalve schilderkunst en culinaire kunst was er ook de kunst van het woord en de muziek. Meidenband STAFFA ( www.staffa.webs.com ) gaf met hun frisse optreden de middag een stevige pop-schwung waar je niet van op je stoel kon blijven zitten. Dik van Beest die de tentoonstelling opende, had het in zijn toespraak over de ervaringen die hij had ondervonden tijdens zijn pelgrimage naar Santiago de Compostella en het gegeven dat wij allen reizigers zijn. ‘Blijf reizen en ontwikkelen’ was zijn devies. Daarna was er volop gelegenheid om onder het genot van een drankje en een knabbeltje de schilderijen te bekijken en elkaar te ontmoeten. De tentoonstelling is tot en met 8 september elke zaterdag van 14.00 – 17.00 uur te bezichtigen. Dertig prachtige vertalingen van het woord: Onderweg. Van harte aanbevolen!

Nananananana…

21 mei 2012. Niki de Saint Phalle (1930-2002) werd wereldberoemd met haar expressieve in felle kleuren beschilderde manshoge vrouwenbeelden in polyester de zgn. Nana’s. Haar kunst was een reactie op de door mannen beheerste wereld en veroorzaakten (heel goed) veel ophef. In 1965 ontdekte ze Nana in een roman van de Franse schrijver Emile Zola. In deze roman verdient de mooie Nana haar geld als prostituee en zangeres in Parijs.

Ze kan niet zingen en ook niet toneelspelen, maar elke voorstelling van haar in een klein, obscuur theater is altijd uitverkocht. De macht die ze over mannen heeft, weet ze genadeloos uit te buiten. Deze femme fatale heeft klanten tot in de hoogste kringen, en ieder van hen die op haar verliefd wordt, is verloren. Ze haat de hogere kringen, maar wil er tegelijkertijd bij horen om zich te wreken op het milieu waarin ze jarenlang heeft moeten verkeren. De organische Nana’s van Niki zijn altijd stevig en stralen een enorme kracht uit. Op deze manier kwam Niki op voor het recht van de vrouw.

Afgelopen zaterdag waren de Nana’s van Niki de Saint Phalle inspiratiebron voor een vriendinnenfeestje in de Aardewerkplaats. Met zelfgemaakte eitempera zijn de vriendinnen aan de slag gegaan om hun eigen Nana te creëren. Het was een heerlijk vrolijke vrouwelijke vriendinnenmiddag en de Nana’s werkten daar zeker aan mee. Wat is het bevrijdend om je niet druk te hoeven maken om anatomie en kleurenleer maar vanuit je eigen kleurkrachtige scheppende bron te schilderen. En dan is het resultaat ook nog zo leuk!

 

Levenskunst

14 mei 2012. ‘Het kunstzinnig bezig zijn en het kijken naar kunst biedt handvatten voor het dagelijks leven, om levenskunstenaar te worden…’ Deze woorden beletteren al tien jaar mijn cursusfolders en zijn volgens mij nog steeds niet aan bederf onderhevig.

Toch wil ik het verruimde kunstbegrip van Joseph Beuys er eens bij halen: Jeden Mensch ist ein Künstler. Met deze uitspraak veegde hij volgens mij indertijd flink de vloer aan met de elitaire kunstscene, want voordat je jezelf kunstenaar mocht noemen had je op zijn minst een academische opleiding nodig. Ik geloof vast en zeker dat elk mens in potentie een schepper, een creator is. En of dat nou schilderen, beeldhouwen, tuinieren, musiceren, koken, opvoeden of schoonmaken is dat maakt niet uit.

Afgelopen zaterdag vierde ik met 14 vriendinnen en twee zussen m’n verjaardag in de Aardewerkplaats. Nog niet eerder had ik mijn geboortedag op deze vriendinnelijke manier gevierd maar ik moet zeggen: een aanrader! Want wat heb ik genoten van dit samenzijn. Heerlijk gegeten, gedronken, gelachen en gedanst (tamelijk uitbundig) en gezusterlijk over de akkerranden gewandeld. Het leek ook alsof iedereen elkaar al jaren kende, en dat gold voor een aantal ook zo maar lang niet voor iedereen. Wat ik bedacht was dat al deze vrouwen – hoe verschillend ook – iets gemeen hebben namelijk de kunst van leven. En dat is volgens mij nog steeds de belangrijkste kunstvorm.